De verdoving van stress

stress-verdoving

Ken je dat gevoel compleet overladen te zijn met werk, taken en opdrachten? Het is soms alsof je brein een computer is, die opdrachten niet kan verwerken en daarom vastloopt.
Ik heb het de laatste weken ontzettend druk met mijn afstudeeronderzoek, musical en meer dingen. Vaak maakt drukte helemaal niet uit. Ik ga wel door. Studeer, werk, dans, zing, ontspan.. Maar af en toe zijn ontspannen en hard werken twee dingen die totaal niet samen gaan. Ik heb bij mezelf een soort fasen ontdekt waarin stress zich opbouwt en ben heel benieuwd of jullie dit herkennen. Dit zijn ze:

De beginfase
In eerste instantie is een grote hoeveelheid werk niet erg. Ik stel een mooie planning op, houd mijn agenda bij en plan naast studie-uren ook leuke dingen in. (zoals ik vertelde in mijn blog over structureren).

De SOG-fase
Wanneer de werkdruk verhoogt, merk ik steeds minder tijd te hebben voor leuke dingen. Als een soort protest ga ik daarom keihard aan het SOGGEN. Zo ben ik ineens allerlei leuke dingen aan het doen terwijl de stapel werk alleen maar hoger wordt.

De apathische fase
Wanneer de tijdsdruk te groot wordt en mijn hoofd te overladen is met ongedaan werk, verkeer ik gevoelsmatig in een soort hersendoodtoestand. Ik open mijn schoolbestanden wel, maar kan alleen maar naar het scherm staren. Ik krijg geen enkele zin getypt die ergens op slaat. Er lijkt een soort blokkade te zijn tussen nadenken en tekst schrijven. Het gaat niet meer samen.

De levenloze fase
Na een tijdje moet ik toch echt aan de slag. Als ik hard mijn best doe, dan krijg ik toch die berg werk op tijd af. Ik moet ‘gewoon even’ een kluizenaarsleven leiden. De gedachte alleen al geeft me veel stress. Ik maak ontzettend veel overuren. Sta ’s ochtends bijtijds op en werk door tot ’s avonds laat. Ontspanning vind ik op de momenten dat ik in de bus naar school zit en bijna in slaap val. De vermoeidheid neemt enorm toe en ik voel me steeds depressiever. Op één of andere manier verlang ik steeds meer naar de smaak van bier. Ik heb weinig tijd of zin om te koken en leef daarom weken op pizza’s, maaltijdsalades en botterhammen met kaas. Ik voel me steeds meer levenloos.

De fuck-this-shit fase
Heel soms kan ik de levenloze fase al voor zijn. Ik zie het punt aankomen waarop ik het werk niet op tijd af zal krijgen, en krijg spontaan aan alles de schijt. Dan maar een slecht verslag. Dan maar een lelijke lay-out. Dan maar stom geformuleerde zinnen. Ik hoor wel wat de docent ervan zegt. Zolang ik op bijtijds mijn nest in kan, vind ik het best.

Blijkbaar is terugval na de laatste fase ook mogelijk. Op het moment verkeer ik in een levenloze fase, terwijl ik vorige week nog aan alles de schijt had. Misschien moet ik even een dag helemaal niks doen. Of misschien maakt dat het alleen maar erger. Who knows.

Ik ben heel benieuwd hoe jullie stress ervaren. Welke fase herken je? Wat doe jij eraan? 

Bron: foto

Advertisements

6 thoughts on “De verdoving van stress

  1. Tja, dit heb ik nu niet meer en heb ik tijdens mijn studie eigenlijk ook nooit gehad (ben ik daarom misschien een jaar te laat afgestudeerd? Aha.)…

  2. Heel erg herkenbaar! Ook de volgorde inderdaad. Aan het begin van de afstudeerfase maakte ik een mooie planning en zo, nu kijk ik nauwelijks meer naar die planning en doe ik maar wat (om nog te redden wat er te redden valt ;)). Die levenloze fase heb ik bijna altijd als ik veel met school bezig ben (school maakt mij denk ik een beetje levenloos haha).

  3. Pingback: Omdat ik mij voel als een verlepte schoen | Anna Naomi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s