Omdat ik mij voel als een verlepte schoen

Studeren, wat is het toch heerlijk. Niets is zo heerlijk als tien bakken koffie omdat je de afgelopen week maar zes uur hebt geslapen. En wat voel je je gewaardeerd wanneer je docent met een kop als Jerney Kaagman A4tjes vol schrijft met kritiek op je werk. Het is ook steeds weer genieten als blijkt dat nog een personeelslid in de schoolkantine je bij je voornaam kan noemen doordat je er praktisch woont. Nu ik na maanden ploeteren me zo hersendood voel dat ik links niet meer van rechts kan onderscheiden (wacht, dat kon ik sowieso al niet), moet ik voortdurend denken aan mijn schoenen.

Jaaa, mijn schoenen. Ik koop niet zo vaak nieuwe schoenen. Ik heb meestal geen geld of geen tijd om ernaar te zoeken. Maar als ik dan nieuwe schoenen heb? Ooh jaa! Dan is het raak! Het is een nieuwe liefde. Mijn schoenen en ik. Omdat ze mooi zijn, omdat ze lekker zitten… Omdat de wereld samen weer een stukje beter is.
Het ding met schoenen (en eigenlijk met 95% van mijn spullen) is dat ik eraan gehecht raak en ze niet weg wil doen. Nooit. Meestal koop ik schoenen van max. 20 euro en die draag ik een jaar later nog. Al hangen ze met losse flodders aan elkaar, ik kan ze niet weg doen. Het zijn mijn schoenen. Mijn mooie schoenen, die me door weer en wind hebben geholpen. Dus ook wanneer ik besluit dat het toch echt tijd is voor een paar nieuwe, kan ik mijn oude niet weg doen. Menig schoen is al gedegradeerd van alledaags naar stap-schoen, naar festivalschoen, naar iets wat geen schoen meer te noemen is.

Het afdragen van mijn schoenen zou ik kunnen vergelijken met het leggen van de laatste loodjes voor mijn studiejaar. Zoals ik mijn schoenen nog door sneeuwstormen heen sleur (als we die zouden hebben in Nederland) terwijl ze al creperen van de pijn (oké, en als schoenen gevoelens zouden hebben), zo sleur ik mezelf ook door een drukke periode heen. We zijn beiden eigenlijk al kapot, maar we moeten nog even. En het is zwaar, heel zwaar. Vandaar dat ik nu aan mijn arme schoenen denk. Al jaren liggen zij verlept in de kast en worden ze af en toe tevoorschijn gehaald om gedoucht te worden in bier. Misschien is het eens tijd om ze wat rust te gunnen. Rust in de vuilnisbak, that is, maar toch rust. Dus vandaag neem ik een grote stap. Ik gooi mijn oude schoenen weg. Ik gun ze de vakantie die ik mezelf gun na het harde werk op school. Dag lieve schoenen, geniet ervan! ♥

facebook

Advertisements

5 thoughts on “Omdat ik mij voel als een verlepte schoen

  1. Leuk geschreven. Ik draag ook mijn schoenen zo lang. Dat mijn man dan zegt je heb nieuwe gooi die oude maar weg. Ik heb erg zere voeten en loop daarom niet graag schoenen in. En trouwens een rokje kan je je zeker aan wagen om daarmee te beginnen met naaien. Ik had nog nooit de naaimachine uitgepakt. En heb het totaal in mijn eentje gemaakt.

  2. Wat leuk geschreven! En enorm herkenbaar dat eerste stuk. Ik voel me echt een zombi nu in mijn afstudeerjaar. Ik heb ook echt het gevoel dat ik niet meer kan, maar ik moet verder (een beetje zoals jouw schoenen haha).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s