Wat de dood met je kan doen

Vroeger dacht ik dat doodgaan alleen voor oude mensen was. Ik wist dat mijn opa en oma’s ooit zouden overlijden, en dat ik dat ook zou doen als ik later oma was. De laatste jaren heb ik geleerd dat doodgaan niks met leeftijd te maken heeft. Of je nou 16, 27 of 81 bent, doodgaan kan elk moment gebeuren.

Het is zo’n bizar idee. Een vliegtuig gaat de lucht in, het is gevuld met passagiers. Vakantiegangers, zakenmensen, vrienden, familie. Mensen die van vliegen houden of misschien niet. Allen hebben zin in de aankomst, sommigen met daarna nog een vlucht te gaan. Maar vier uur later is het weg. Het vliegtuig wordt geraakt en alle plannen, wensen en verwachtingen zijn verdwenen.

Ik heb veel kunnen nadenken over verlies. Bij familie, met collega’s, de musicalgroep… In elke kring lijkt er wel iemand te overlijden. Elke keer komt keihard aan. Verdriet, woede, wanhoop. Hoe vaak heb ik wel niet gedacht dat ik iemand op straat zag lopen, om vervolgens te bedenken dat dat niet mogelijk was, omdat diegene niet meer leeft. Het verdriet van mensen om me heen lijkt me nog harder te raken. Het zou je zoon maar zijn, of je zusje. Hoe leef je dan verder? Ik kan het me niet voorstellen.

Op de vliegtuigramp volgden natuurlijk veel reacties. De één geraakt, bedroefd. ‘Om hoeveel Nederlanders gaat het?’, werd er meteen gevraagd. Dat irriteerde me dan. Alsof het verlies minder erg zou zijn als er minder Nederlanders aan boord waren. Andere reacties waren meer aanmoedigend: ‘Als het leven maar zo kort kan zijn, dan moeten we er nu het beste van maken, toch? Laten we er elk moment van genieten!’

Mijn reactie? Ik word bang. Ik word bang dat er steeds meer mensen om me heen komen te overlijden. Als je elk moment dood kan gaan, kan je ook niet weten wanneer dat dan gebeurt. Ik vertel mezelf dat die angst in mijn hoofd zit, het mag mijn leven niet leiden. Toch denk ik er telkens aan terug. Als mijn vriend op zijn motor wil rijden, schiet meteen die enge gedachte door mijn hoofd: ‘straks verongelukt hij’. Als mijn zusje al een paar uur niet terug whatsappt, kan ik de gedachte niet bannen dat haar iets is overkomen.

Het is gek wat de dood met je kan doen. Het eindigt een leven en tegelijkertijd verandert het vele andere levens. Ik vind het verschrikkelijk om te bedenken dat er nu duizenden mensen rouwen om hun familie, vrienden, kennissen of collega’s. Zoveel passagiers die nog lang niet aan het eind van hun leven toe waren. Mijn gedachten gaan uit naar iedereen die een bekende had in vlucht MH17. Ik hoop dat zij veel steun zullen krijgen, en in de toekomst meer hoop dan angst zullen vinden.


facebook

Advertisements

8 thoughts on “Wat de dood met je kan doen

  1. Mooi verwoord, Anna. Die gedachtes die jij beschrijft herken ik. Ik heb ze nu ook.
    Paar jaar terug was ik nauw betrokken bij een drama en had ik gesprekken over trauma’s, rouw, begeleiden van mensen, etc met een traumapsycholoog. Die leerde mij dat dergelijke gedachtes, nare dromen enz erbij horen. Het komt voort uit het feit dat je in je gevoel van basis veiligheid bent aangetast.

  2. Hoi Anna,
    Ik kende je blog helemaal niet maar ik zag in je reactie bij Meisje-eigenwijsje.nl de naam van dit log staan. Het leek een vraag aan mij te zijn. Wat dood met je kan doen.
    Ik kan je er over vertellen dat ik door de dood juist met veel meer vertrouwen in de wereld sta. Mijn middelste dochter is overleden. Voor de geboorte en zonder vindbare reden. Ik heb tijdens de zwangerschap me enorme zorgen gemaakt. Hield me aan alle regels en tips van de verloskundigen en gynaecoloog. Vertrouwde er niets van. Het is dus uitgekomen. Ik kan mezelf niets verwijten. Maar ik weet nu ook dat al die zorgen helemaal niets helpen. Het zit het leven alleen maar in de weg.
    Na haar dood ben ik door een enorm diep dal gegaan. Zeer diep gerouwd. Het eerste half jaar was het ergst. Daarna nog zeker een jaar dat zeer heftig was. Ook dit opschrijven kan ik bijna niet zonder tranen. Maar deze tranen zijn niet erg. Ze horen bij mijn dochter.
    Zoveel ik nu van onze jongste kan houden, met onze oudste kan lachen en genieten van wat ze nu weer uit vreet. Dat had ik nooit gekund zonder de middelste. Ik had een fijn leven. Nu, 2,5 jaar later, ben ik een gelukkig mens.
    Door het overlijden van dochterlief weten we ook dat er heel veel van dit soort verhalen zijn, die weinig verteld worden. De groep ouders met overleden kinderen heeft geen naam. Je kan wel wees zijn (ouders zijn dus overleden) of weduwe (partner dood). De groep waar wij ineens bij hoorden bleek zeer hecht, sterk en steunend terwijl ik die nog nooit gezien had.
    Het kan dus goed met je gaan na de dood van en dierbare. Mijn tip voor nu voor jou, laat los en geniet van het leven! (met je verstand natuurlijk, dus laat je vriend niet dronken op een motorrijden of zo 😉 )

    Groeten,
    Ellen

    PS: Ik las dat je SPH studeert dus daarom ben ik er toch voor gaan zitten. Geen idee of je zit te wachten op zo’n lang en emotioneel verhaal. Zie maar wat je er mee doet. En over de technische kant van rouwen is veel geschreven. Over hoe lang en wat je nodig hebt en zo. Dat kan je zelf vast wel vinden.

    • Hoi Ellen,
      Bedankt voor je uitgebreide reactie! Wat heftig dat je jouw dochter hebt verloren. Ondenkbaar dat je kind overlijdt voordat jij dat doet. Gek eigenlijk, dat daar geen naam voor is inderdaad. Ik vind het mooi dat je zoveel steun kon vinden, nu gelukkig bent, en zelfs meer vertrouwen hebt. Ontzettend fijn om te lezen!
      Ik probeer het zoveel mogelijk los te laten, maar het lijkt een soort onmogelijke knop om om te zetten. Het komt wel met de tijd denk ik. Jouw bericht geeft me moed. Heel erg bedankt daarvoor!
      Groetjes Anna.

  3. Zo’n ramp doet je inderdaad wel beseffen hoe betrekkelijk het allemaal is en dat we het leven over het algemeen voor te vanzelfsprekend aannemen terwijl het natuurlijk elke dag weer een wonder is dat we aan het leven mogen deelnemen…

  4. Hoi Anna,

    Ik las je blog, mooi geschreven!

    Ik heb de laatste jaren in een hospice gewerkt en heb dus veel met de dood te maken gehad. Ik had zelf ook veel onzekerheden, maar ik heb gesprekken gehad met mensen met een bijna dood ervaring en die gesprekken hebben mijn kijk op de dood totaal verandert! Wil je daar meer over weten dan kan ik je het boek van Anita Moorjani aanraden. Zij heeft haar bijna dood ervaring prachtig beschreven in het boek: Ik moest doodgaan om mezelf te genezen, De engelse versie heet Dying to be me (vind ik een stuk mooier als de nederlandse titel).
    Ik heb er veel van geleerd en kon daardoor heel mooi mensen begeleiden in hun laatste fase. Ik hoop dat het jou ook een andere kijk geeft op de dood, zodat je nog meer gaat genieten van het leven!

    Groetjes Heleen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s