Uit de kast

Dina kwam laatst op haar blog uit de kast. Ik vond het erg mooi hoe zij hierover had geschreven en na ook het zien van Ash Beckham’s speech, besloot ik ook uit de kast te komen. Ash Beckham speechte bij TEDx en vertelde dat het ‘uit de kast komen’ iets is dat iedereen kent. Het gaat niet om bekennen dat je op iemand van hetzelfde geslacht valt, maar om het aangaan van een moeilijk gesprek. Het delen van iets persoonlijks. Het bekend maken van iets waar jij al langer mee zit. Dat is moeilijk. Eng zelfs. Maar het is nodig, want leven in een kast is voor niemand goed.

De speech roept een interessante vraag op: wat zit er in jouw kast?

Een vraag waar ik even over moet nadenken, want ik houd niet zoveel verborgen. Geheimpjes deel ik liever met mensen. Toch bedacht ik me iets waar ik al jaren mee zit, iets dat ik vaak probeer weg te stoppen en niet te laten merken. Namelijk, een hoop lichamelijke narigheid. Het moet een jaar of acht geleden zijn dat ik voor het eerst naar de huisarts ging, omdat ik elke dag, de hele dag, hoofdpijn had. Daar is sindsdien vrijwel niks aan veranderd. Ik heb dit jaar wel geteld twee hoofdpijnvrije dagen gehad. Dat is voor mij ontzettend veel, gezien het jaar pas net is begonnen.

Die hoofdpijn is heel lang ‘op de achtergrond’ geweest. Het was er altijd wel, maar het beperkte me verder niet zo. Ruim twee jaar geleden kwam daar verandering in. Mijn klachten werden steeds erger. Hoofdpijn, misselijkheid, vermoeidheid, altijd verkouden… Eigenlijk voelde ik me elke dag niet lekker. In die twee jaar tijd ben ik van huisarts, naar bloedprikken, naar neuroloog, naar vermoedelijk kanker, naar loos alarm, naar mensendieck therapie, naar optometrist gegaan. Ik ben tijdelijk gestopt met de pil, heb een bril aangeschaft, ben geopereerd, en mag de rest van mijn leven aan de neusspray.

opencloset

Elke stap hielp een minibeetje, maar niks loste het echt op. Ik voel me vaak ziek, maar vind het lastig om dat aan te geven. Vooral ook omdat het heel plotseling kan komen. Zo kan ik het ene moment nog gezellig met vrienden afspreken om later wat te gaan drinken, terwijl ik het volgende moment opeens enorme migraine op voel komen. Voorheen merkte ik het verschil nog niet tussen normale hoofdpijn en migraine, en bleef ik altijd maar doorgaan met wat ik moest doen of had afgesproken. Het klinkt immers ook zo raar, als je eerst vrolijk zegt ‘ja leuk, ik zie je zo!’ en vervolgens moet zeggen ‘nee sorry, ik ben ziek’. Dat deed ik dan meestal niet, met het gevolg dat ik dan vaak eerder naar huis moest en eenmaal thuis al zo ziek was dat ik stond over te geven (of zelfs onderweg al).

Toen ik begin dit studiejaar in Engeland zat, ging het al een stuk beter. Ik had weinig contacturen en dus veel vrije (studie)tijd. Zo kon ik slapen en eten wanneer ik voelde dat ik dat nodig had, in plaats van wanneer ik daar tijd voor kreeg. Dat leek me al een stukje te helpen. Na twee maanden ben ik daar naar een osteopaat gegaan, die met flink wat geduw, getrek en gekraak wekelijks mijn nek en schouders los maakte. Dat deed ook een hoop goed voor mijn hoofdpijn.

Ongeveer twee maanden na de laatste afspraak (toen was ik weer in Nederland), voelde het weer helemaal verkeerd. Mijn hoofdpijn was nu wel héél prominent aanwezig. Dat is sowieso al vervelend, maar al helemaal wanneer je het probeert te vergeten. Wanneer je met iemand hebt afgesproken om iets leuks te doen en ervan probeert te genieten, maar ondertussen continue die nare stekende pijn voelt. Hoe leuk is het dan eigenlijk nog?

closet

Ik wilde weer beginnen met osteopathie en had vorige week mijn eerste behandeling. Deze vrouw pakt het nog een stukje dieper aan: ze wil niet alleen mijn nek los maken tegen hoofdpijn, maar ook mijn andere klachten aanpakken. Zo ontdekte ze dat een aantal organen in mijn middenrif helemaal van slag zijn. Ze was verbaasd hoe weinig last ik daar eigenlijk nog van had. Ze heeft dus ook daar het een en ander los gemaakt (ik weet niet precies hoe dat werkt, maar dan doet ze een soort duw- en kneedwerk in je buik). Ik moet nu ook mijn eten aanpassen, om mijn ‘systeem’ wat meer rust te geven en weer rustig zijn werk te laten doen. Daarvoor ga ik (hopelijk snel) langs bij een mesoloog, die meet de functie van je organen en stelt aan de hand daarvan vast wat jouw lichaam aan voeding nodig heeft. Hoe dat gaat zijn is nog even spannend, ik moet in elk geval al stoppen met zuivelproducten en suiker. Dat is al een hele opgave op zich.

Ik voel me sinds de eerste behandeling zieker dan ik me in lange tijd heb gevoeld. Eerst verergering van de klachten voelen, schijnt normaal te zijn. Even doorbijten dus.
Dus ja, dat is wat er in mijn kast ligt. Ik ben bijna afgestudeerd, heb nog geen werk en loads of free time om allemaal leuke dingen te doen. In werkelijkheid besteed ik elke dag minstens de helft op bed. Nu wel met meer hoop dan voorheen: ik heb het gevoel dat de huidige behandeling een stuk meer gaat uithalen dan alles wat ik eerder heb geprobeerd.

Wanneer kwam jij voor het laatst uit de kast?


facebook

Advertisements

17 thoughts on “Uit de kast

  1. Wat vervelend voor je. Het sloopt je. En gewoon ook dat je niet weet waar het precies door komt is zo vervelend. Wist je het maar hè! Wel is het misschien een kleine aanwijzing dat je je in Engeland beter voelde. Kijk eens goed naar je huis, de positie van je bed. Ik ben nooit zo bezig met dat soort dingen hoor, maar soms hoor je zoveel opmerkelijks hierover.

  2. Hoofdpijn en misselijkheid. Ik heb liever een gebroken been, echt waar. Dat zijn twee zulke nare dingen. Ik ben het wel eens met Narda: bijzonder dat je in Engeland minder last had. Daar zou je je ook eens in kunnen verdiepen. Wel herkenbaar dat klachten eerst verergeren en dan minder worden. Heb ik ook gehad, dus hou vol meis. Ik wens je heel veel sterkte. X

  3. Heel mooi, heftig, open en eerlijk. Dankjewel dat je een berichtje bij me hebt achtergelaten en hebt gezegd dat je deze blogpost online hebt gezet. Heel mooi! ❤

  4. Oh man wat kl*te. Hoofdpijnen als ook de moeilijkheidsgraad van grenzen trekken ken ik, ondanks je soms zo scheel van kijkt als een otter, toch moeilijk om af te blazen, af te zeggen en maar weer bed in.
    Tegenwoordig heb ik de hoofdpijnen gelukkig in lengte en heftigheid stukken minder, maar tjee ik kan de periodes zo terug halen. Bij mij is het veelal gekoppelt aan vermoeidheid en een verschrikking is het. Je hele functioneren word belemmerd, zo niet lam gelegd.
    Sterkte! Ik ga heel hard voor je duimen en hoop dat de osteopaat de oplossing heeft!!!

  5. Ah bah wat een naar en heftig verhaal. Hopelijk vindt je ooit een oplossing of een betere verlichting van de pijn. Of in ieder geval een verklaring waar je iets mee kunt. Veel sterkte!

  6. Heel erg vervelend dat je zoveel last van hoofdpijn hebt. Ik herken het, heb er ook al sinds mijn jeugd (ik was een jaar of 8) last van. Vind hoofdpijn de vervelendste pijn die er is. Met pijn in je benen kan je bijvoorbeeld nog wel een boek lezen, maar met zware hoofdpijn kan je echt helemaal niks meer. Ik hoop echt dat de behandelingen waar je nu mee bezig bent verlichting geven. Volgens mij zou het al fijn zijn als het weer alleen op de achtergrond aanwezig is. Maar ik hoop natuurlijk dat het helemaal weggaat!

    • Wat stom dat jij er ook last van hebt! Inderdaad, op erge dagen kan je niet eens even tv kijken, maar lig je alleen maar op bed niks te doen. Liever een gebroken been. Dankjewel voor je berichtje!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s